Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Πες ότι ήταν ένα παιχνίδι


Η τελευταία κουβέντα που ακούστηκε .....και μετά έκλεισε η γραμμή .


Να μην έχω συγκινήσεις μήτε πόθους , μήτε επιθυμίες .
Να΄μαι μόλις στον αισθητό αέρα των πραγμάτων ,
μια αφηρημένη συνείδηση με φτερούγες σκέψης ,
να μην είμαι ανέντιμος ούτε μη ανέντιμος , χώρια ή μαζί ,
ούτε ίδιος με τους άλλους ούτε διαφορετικός απο τους άλλους ,
να τους ζω όλους σε κάποιον άλλο , να χωρίζω απ' αυτούς σαν κάποιος που,
αφηρημένος , ξεχνάει τον εαυτό του.........

Αλβάρο Ντε Κάμπος


...το διφορούμενο στον έρωτα :

Ο έρωτας είναι τυφλή ευλογία της φωτιάς . Μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να τελειωθεί στην κοινωνία των προσώπων , μπορεί να γίνει ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα γλώσσα του απέραντου , γλώσσα της σιωπής , δύναμη κοινής υπηρεσίας .
Από το άλλο μέρος μπορεί να αντικειμενοποιηθεί και να ξαναρίξει τον άντρα και τη γυναίκα στη χωριστή τους καθένα μοναξιά , να σφετερισθεί το απόλυτο και να ξαναπέσει αφού έχει γίνει στάχτη μια ώρα , ένα μήνα ή μια ζωή......

από το Πνέυμα του Σολζενίτσιν του Ολιβιέ Κλεμάν



Μου άρεσε πάντα μια φράση που έχει χιλιοειπωθεί
Δε μένεις εκεί όπου δε σε θέλουν ...
σέβομαι τα βαθειά αισθήματα του άλλου , και ακόμη πιο πολύ τα αισθήματά του προς το πρόσωπό μου .
Δε μου επιτρέπεται να τα αγνοήσω , να τα διαστρέψω , να τα επιβάλω.
Επιβάλλονται συναισθήματα ;
Είναι η πιο ανεξάρτητη , αυτόνομη περιοχή της ύπαρξής μας.
Δεν μας επιτρέπεται να δίνουμε την λατρεία μας , αν ο άλλος δε θέλει.
Οι σχέσεις αληθινής ένωσης είναι εκείνες που διατηρούν το δικαίωμα ανά πάσα στιγμή να διαλυθούν , οι σχέσεις είναι μόνο εν ελευθερία!
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διακριτικές , είναι μονάχα από έμπνευση της αγάπης και της εκτίμησης - της κοινής χαράς του να είμαστε μαζί ....

Χρειάζεται σοφία η ζωή για να είναι ζωή αληθινή , για να έχει ευτυχία.
Κι δε μιλάμε για μόρφωση και πτυχία , αλλά για εκείνη την απλή όσο και δύσκολη διάκριση , τη κρίση τη συνετή , την τίμια παρατηρητικότητα έστω , τη ταπεινή διάθεση , την περιφρόνηση του εγώ.
Αυτοί μάλλον θα είναι οι καθαροί τη καρδία , εκείνοι που δια της καθαρής καρδιάς είναι οι μόνοι που ακόμη και το Θεό θα μπορούν να δουν.

Πως τολμάς όμως να πεις .....πες ότι ήταν ένα παιχνίδι......
Ορίζεις τον άνθρωπο ένα παιχνίδι στη δική σου σκακιέρα αισθημάτων ;

Πόσο άδικοι μπορούμε να γίνουμε , να υπάρχουμε......

......Γίναμε αμέσως αχώριστοι , μυστικοί ,κρυμμένοι , μόνοι οι δυό μας ,ακοινώνητοι πρωτόγονοι σχεδόν , με μια περίεργη απελπισία.
Δεν εντοπίζεται εύκολα το γιατί - ίσως γιατί ξεπερνούσε το ανθρώπινο και το κατανοητό
η έλξη μας.
Βυθιζόμασταν ο ένας στον άλλο , σαν να προσπαθούσαμε να σκίσει ο ένας τη σάρκα του άλλου , να την ανοίξει για να φτάσει επιτέλους στη καρδιά , στη ρίζα της ύπαρξης μήπως και γαληνέψει.
Κάθε τόσο έκλαιγα μ' εκείνο το ανεξήγητο κλάμα του δέους και της προορατικής οδύνης -
Πως θα άντεχε τούτη η απόλυτη , υπερευαίσθητη ,εξωπραγματική ισορροπία μας , του σκοταδιού , στο φως μιας καθημερινότητας ;

Πες , πως ήταν ένα παιχνίδι - τρελάθηκα !
Πως υπάρχει τόσος πόνος - σφαγής .
Θυμήθηκα όλες μου τις αμαρτίες και τι πλήρωνα , ποιούς ανθρώπους πλήγωσα εγώ κάποτε , προσευχόμουν ποτέ να μη του ανταποδώσει ο Θεός έναν τόσο μεγάλο πόνο.

Ανακάλυψα ένα στίχο του Καβάφη τον λέω συνέχεια όπως λένε τη προσευχή
...Τον έχασ'εντελώς. Και τώρα πια ζητεί - στα χείλη καθενός -τα χείλη τα δικά του

Το πιο ουσιαστικό που συνδέει δυο ανθρώπους δυνατά είναι ότι παρατηρούν μαζί το κόσμο , ο ένας με τα μάτια του άλλου , που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η γενναιοδωρία που ο ένας προσφέρει στον άλλο.

θα ήθελα τώρα αυτή τη στιγμή να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου ......

Διαβάζω τα μηνύματά του στην οθόνη μου και αναστατώνομαι ...είναι σα να με ακουμπά το σώμα του.

Κάθισα σε μια πολυθρόνα . Το αγαπημένο μου και ζεστό σπίτι όσο περνούσε η ώρα κρύωνε , άδειαζε , ένοιωθα γυμνή σε μια τεράστια αρένα ...έζησα τη γεύση της απόλυτης δυστυχίας , το απόλυτο κενό......

Πες , ότι ήταν ένα παιχνίδι ...και έκλεισε το τηλέφωνο...δε πρόλαβες να με ακούσεις ......

Με πόνεσες μέχρι θανάτου και σ'ευχαριστώ
Για να πονέσω τόσο φρικτά , φαντάσου πόσα μου χάρισες.......




Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Μέσα απο Σένα συναντώ τον Εαυτό μου..........


Ο έρωτας απο τη φύση του ανήκει στη σφαίρα του άρρητου και όπως όλα όσα έχουν σχέση με την ψυχή , με την πιο βαθειά και απόκρυφη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης , είναι ένα μυστήριο που το συνοδέυει , η σιωπή .


Το να υπερπηδήσουμε το φράγμα του ανέκφραστου , να αποδώσουμε μορφή και σώμα στο άρρητο είναι ένα παράτολμο εγχείρημα " γεμάτο δέος " που μόνο οι ποιητές και καλλιτέχνες αποτολμούν.


Για να συλλάβουμε τις χίλιες , μεταβαλλόμενες αποχρώσεις της συνάντησής μας με τον άλλο , για να βυθιστούμε στον λαβυρινθώδη κόσμο του φαντασιακού , πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε μονόπλευρη προοπτική ώστε να επιτρέψουμε να αναδυθούν όλοι οι

" δαίμονες " που φωλιάζουν μέσα μας .


Σε αυτό το μυστηριακό ταξίδι μέσα απο τα μονοπάτια του έρωτα , ο καθένας συναντάει τον άλλον και πίσω απο τον αλλο τον ίδιο του τον εαυτό.



Μακάριο βλέπω , σαν Θεό

κείνον που απέναντί σου στέκει και απο κοντά

γεύεται τα λόγια τα γλυκά σου

και το γλυκό

ερωτικό σου γέλιο. Στο στήθος η καρδιά μου

σπαρταρά μόλις για μια στιγμή

σε αντικρίσω,

και χάνεται η λαλιά μου.

Θρύψαλα η γλώσσα μου , τα μέλη

μου φωτιά ,

τα μάτια μου θολά , δεν βλέπω πια ,

και δεν ακούω , μου βουίζουνε τα αυτιά.

Κρύος ιδρώτας με περιλούει , σύγκορμη

τρέμω , πρασινίζω

πιότερο και απο το χορτάρι,

ο θάνατος θαρρώ με πλησιάζει


...Σαπφώ 1972..........

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Ατομικό δικαίωμα


Κάθε ατομική ύπαρξη εφόσον είναι ανθρώπινη είναι φορέας διαιωμάτων;

Η λέξη "δικαίωμα"σημαίνει την απαίτηση - αξίωση ενός ατόμου , που προβλέπεται απο κάποιον κοινά αποδεκτό κώδικα Δικαίου.

Η νομική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτωνθεμελιώνεται θεωρητικά απο τη φιλοσοφία του Διαφωτισμού τέλη του 18ου αιώνα.

Η προστασία των δικαιωμάτων γίνεται σεβαστή όμως;

Ο σεβασμός και η προσταασία μήπως είναι ένα θέμα ηθικό;

Και η ηθική δημιουργεί πάνοτε και αμέσως το ερώτημα:

Ποιος την ορίζει ; Ποιος ορίζει τους ανθρώπους να τηρήσουν τις διατάξεις της; Μήπως ο Θεός;

Ο άνθρωπος απο τη φύση του είναι ύπαρξη λογική , η νόηση είναι φυσικό ιδίωμα κάθε ανθρώπου .

Η θρησκεία διαχωρίστηκε στεγανά απο την κοινωνική οργάνωση , έγινε ιδιωτική υπόθεση , ο χωρισμός του "ιερού " απο το "κοσμικό " θεωρείται σήμερα προυπόθεση και θεμελιώδες γνώρισμα του δυτικού τύπου κοινωνιών.

Η καταρράκωση κάθε έννοιας δικαιωμάτων του ατόμου ,γνώρισε πρωτοφανεί κορυφώματα στη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Αρκει να θυμηθεί κανείς την εφιαλτική τραγωδία των Παλαιστινίων , Κούρδων , Σέρβων , Ελλήνων της Βόρειας Κύπρου - για να αντιληφθει ότι κάποιοι αποφασίζουν ποιοί λαοί έχουν ανθρώπινα δικαιώματα και ποιοί πρέπει να τα στερούνται.