Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Τα παραμύθια διαμορφώνουν μέρος του χαρακτήρα μας ?

Μπορεί η ηρωίδα / ο ήρωας των παιδικών μας χρόνων να μας ακολουθεί ?

Να έχουμε διαμορφώσει το χαρακτήρα μας , με στοιχεία μυθοπλασίας ?

Αυτό το κοριτσάκι με τα δυο πορτοκαλοκόκκινα κοτσιδάκια , με το άλογο και τη μαιμού ...τη μοναξιά και την αγάπη....τις σκανδαλιές αλλά και αγαθοεργίες .....

αυτή είναι η δική μου ηρωίδα......
Ανατρέχω στη συμπεροφορά της και βρίσκω ακόμη και τώρα ομοιότητες με δικές μου συμπεριφορές....

ακούγεται τρελό , άκρως αληθινό ακόμη και τώρα έχω στιγμές συμπεριφοράς ...όμοιες με της ηρωίδας μου..
Παραμύθια , πόσο απλό αλλά και πόσο σύνθετο αυτό το κεφάλαιο.



Μας αφήνουν τα παραμύθια ?

Μήπως μέσα στη πραγματικότητα του καθενός υπάρχει το δικό του παραμύθι ?
Είναι ανάγκη μας το παραμύθι ή επακόλουθο μιας ανιαρής και ταλαιπωρημένης βιωματικής μας συμπεριφοράς?

Η ευτυχία είναι συνάρτηση ή συνιστώσα μόνον ρεαλισμού ή και παραμυθιού ?
Η αντοχή , η αντοχή μας στη πράξη , έχει ρίζες στη ξεκούρασή μας μέσα απο τα παραμύθια του μυαλού μας ? των επιθυμιών μας ? των ονείρων μας ?

Το όνειρο , είναι μόνο ένας σκοπός προς πραγμάτωση ή και η προσωπική μας μυθοπλασία προς κάλυψη των αδυναμιών μας ?



Τελικά η Πίπη πέρασε αθώα απο τη ζωή μου ή μου άφησε ανεξίτηλο στίγμα ?
Οπως και να έχει οφείλω ένα μεγάλο

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
στην Astrid Lindgren




.....................ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη όταν τα μπλέ σου βγαίνουν περίπατο !
Οδυσσέας Ελύτης

Σας ευχαριστώ που με τιμάτε με το σχόλιό σας .

Βασιλική Ριμπά